Een week lang waren we bijna van de aardbodem verdwenen. We hadden ons teruggetrokken in de Eiffel, waar ik een week lang niet met mijn werk bezig was. Geen mailtjes beantwoord, geen mensen teruggebeld, geen updates gedaan. Geen gebroken harten getroost, geen felicitaties uitgesproken, geen opbeurende woorden gesproken.

 

Ik lag in de zon, ik las, ik lachte, ik voetbalde, ik keek naar heksen, ik zat in de auto, ik won een spel, ik keek naar een kameel, ik huilde, ik ging uit eten, ik maakte foto's, ik dweilde, ik kreeg een mooie jurk aan en ik ging naar huis.

 

Dit is de korte versie van het vakantieverslag. Daarmee heb je de hoogtepunten echt wel gehad. Is het niet genoeg voor je? Dan kun je op LEES MEER => klikken. Maar een kleine waarschuwing is wel op zijn plaats!

 

1) Ik was ontspannen, deed de dingen die ik leuk vind.

2) Ik ben tekstschrijfster.

 

Een kort en bondig verslag, tja, dat lukte me nét niet.

 

Ik ben aan vakantie toe. Mán wat ben ik aan vakantie toe! En we gáán, voor een korte vakantie! Hoe heerlijk! De afgelopen twee jaar zijn voor ons gezin niet makkelijk geweest en nog zoeken we af en toe naar manieren om het elkaar naar de zin te maken. Maar over de gehele linie gaat het steeds een beetje beter. Een paar weken terug stuurde Arno me een link waar vakantiehuisjes op stonden, of 'Rosemarie' mij leuk leek? Tien minuten later had ik geboekt en betaald. En morgen is het zover, we gaan een weekje naar Duitsland met zijn viertjes. Ik kan, en ik ben schrijfster, niet onder woorden brengen hoe blij me dat maakt! Maar de keerzijde van vakantie is voor mij altijd dat ik de periode ervóór dubbel zo hard moet werken om alles voor te bereiden. Nou werk ik al niet weinig. Ik zit aan bijna 50 uur per week en dat is gewoon heel erg veel. Gelukkig heb ik ontzettend veel plezier in mijn werk, waardoor het vaak niet als werk vóelt, maar het voelt wel als werk op het moment dat het moet. En ja, nu moest het. Maar 100 uur in een week stoppen, dat red ik niet. Dat wil ik ook niet redden!

 

Ik heb verschillende opdrachtgevers en ik moest ervoor zorgen dat ze allemaal hun natje en hun droogje zouden hebben voor ik naar het land van onze Oosterburen zou vertrekken. Op dinsdag had ik nog 13 dingen op mijn lijstje staan, en dat waren geen kleine dingen. Maar één voor één streepte ik de dingen af. Met Marco nam ik de updates door, de vakantiepuzzels, en zette dingen klaar zodat hij alleen nog maar een tekstje of fotootje hoefde toe te voegen. Eigenlijk moest ik nog drie filmpjes opnemen, waarvan we er eentje op uiterlijk 12 mei op de plaats van bestemming moesten hebben. Handig zou zijn dat voor mijn vakantie nog te doen, maar toen bleek dat Marco onverwachts woensdag een vergadering had, liet ik het plan maar varen. Dan maar meteen na de vakantie!

 

Ik maakte het voor de zoveelste keer deze week te laat die dag. Het was bijna half drie toen ik mijn bedje op zocht, en dat was niet de eerste keer. De kids waren gelukkig al vrij, dus het schoolritueel zou me bespaard blijven. Ik zette dapper mijn wekker op 9.00 maar nam me voor om me nog een keertje om te draaien als ik me nog moe zou voelen. Om tien over half negen kwam Asmara zachtjes de slaapkamer binnen. "Je telefoon ging mama, en ik hoorde van 'hoe vertel ik jou' dus dan is het Marco toch?" Ze gaf me mijn toestel aan. Ik knuffelde haar en kwam langzaam overeind. Het voelde als vijf uur in de ochtend. Ik bekeek mijn beeldscherm, inderdaad, twee oproepen gemist, beiden van Marco. Ik belde terug.

"Je moet wel opnemen als de baas belt!" klonk het streng aan de andere kant van de lijn. Ik grinnikte en zei dat ik tot half drie voor de baas gewerkt had en dat die slavendrijver moest begrijpen dat ik mijn slaap nodig had.

"Je hebt dus geen koffie voor me?" En dat ene zinnetje zorgde voor paniek.

"Hoeveel tijd heb ik nog?" piepte ik met een zielig stemmetje.

 

Arno zat bij de tandarts. Ik rende naar beneden waar de kinderen waren. "Aron, Asmara," hijgde ik. "Over veertien minuten is Marco hier."

Aron keek me aan, en zijn hele gezicht zei: "Nou en?"

Asmara, acht jaar oud, begreep onmiddellijk de ernst van de situatie. "Oh nee!" riep ze terwijl ze naar haar scheve vlechtjes greep en naar haar pyjama keek.

Snel gaf ik duidelijke instructies. Aron: Kleren aan, doe maar die je gisteren aan had. Drinkbekers en chipsbakjes van gisteren moeten naar de keuken. Die 354 Donald Duckjes die over de hele vloer verspreid liggen moeten binnen 14 minuten één stapel zijn. Aron knikte. Hij vond het weliswaar onzin, maar wist instinctief dat dit niet het moment was om de discussie aan te gaan. Hij rende naar boven.

 

"Asmara, kom maar met mij mee!" Ik pakte kleren voor haar, ze had zelf haar vlechtjes inmiddels uitgedaan en ik borstelde haar haar. Snel één speldje in en klaar. Dan mezelf. Ik pakte een beha, een willekeurig jurkje en kamde mijn haar. Snel tandenpoetsen, mascara op en naar beneden. Mijn kantoor was een puinhoop, dat was wel balen. Maar toen ik mijn kantoor binnen liep zag het er keurig uit. Alle rondslingerende papieren lagen keurig op één stapel en mijn verzameling melkbekers, theekopjes en colaglazen was naar de keuken gebracht. Asmara keek me stralend aan. "Ik heb opgeruimd!" riep ze trots. Mijn schat!

 

Ik liep de woonkamer weer in toen ik me bedacht dat ik toch nog een kledingstuk vergeten was, maar toen hoorde ik Asmara vanaf de bank juichen. "Hij is er! Oh mám, hij ís er!" Bijna tegelijkertijd keken we naar de salontafel, waar een hele reeks chipskruimels in alle kleuren en maten lag. We keken elkaar aan en ik haalde mijn schouders op. Jammer dan! Toen trok Asmara het laatje voor de afstandsbediening open en schoof hoppekee, zo alle kruimels erin. Ik kreeg de slappe lach. Dit was toch niet normaal! Dit sloeg echt nergens op.

Ja, ik weet het wel, maar ja, er naar handelen hè?

 

Aron deed de deur open en kroop weer achter zijn computer. Asmara sprong in Marco's armen en liet hem maar met moeite los. Marco knuffelde haar uitgebreid en zei dat hij haar veel te lang niet had gezien. "We zien elkaar nu toch!" straalde Asmara. Wat een lekker weerzien, ik werd bijna jaloers op mijn meisje. 

 

 

"Ik had je niet verwacht," zei ik, alsof mijn slaapogen, de kreukels van het kussen in mijn wang en mijn chaotische huis dat niet al zeiden.

"Ja maar, we zouden die filmpjes toch nog even doen?" zei Marco verbaasd.

"Ja, gisteren. Want je hebt om tien uur toch een afspraak bij de kapper?" vroeg ik.

Marco schrok en keek op zijn horloge. Hij kon de afspraak halen als hij nu meteen weer weg zou gaan. "Je haar zit fantastisch..." begon ik. En dat was genoeg, hij bleef! Ik maakte koffie en we gingen mijn kantoor in. Drie filmpjes sprak hij in en het ging supergoed. Daarna gingen we even naar de kamer voor nieuwe koffie en inmiddels was Arno ook thuisgekomen. Alle kansen, statistieken en berekeningen voor de voetbalwedstrijden van dit weekend werden besproken en ik zag Asmara ongeduldig naast Marco staan, huppend van het ene been op het ander. Het was duidelijk dat ze hem iets wilde vragen maar ze wilde ook op haar beurt wachten. Toen de mannen het er over eens waren dat het wel heel gek moest lopen als AZ er niet met de overwinning vandoor ging, mocht Asmara haar vraag stellen. "Marco, wil je me sponsoren voor de sponsorloop?" Een gekreukt A4tje vol namen en bedragen werd onder zijn neus gedrukt. Tuurlijk wilde Marco dat en hij vulde het netjes in. Asmara gaf bijna licht van vreugde, zo schattig.

 

We gingen weer naar het kantoor voor de laatste puntjes op de i. Ik liet zien wat ik voorbereid had, hoe en waar ik wat van hem verwachtte en liet een overzichtje zien van de dingen die hij niet mocht vergeten. Marco zat er helemaal in en kreeg nog meer leuke ideeën. "Ik wil eigenlijk even een lans breken voor Edwin!" bedacht hij zich en begon meteen te dicteren wat hij wilde zeggen en ik schreef snel mee. "Oh ja, en Paul de Leeuw heeft zijn single uit!" En weer kwam er een waterval aan woorden en mijn vingers ratelden over het toetsenbord. "Laten we het Borsato-botje ook even updaten!" zei hij en opende de admin. "Dan de mailing..."

Mijn lijstje van 13 dingen die ik had weten te halveren de laatste twee dagen begon weer aardig vol te raken. Maar ik moest mijn koffer nog inpakken, de schone was uitzoeken, speelgoed van de kinderen sorteren, ik moest nog op vakantie!

 

Misschien liep mijn gezicht paars aan, misschien was het de rook die uit mijn oren kwam, misschien keek ik ook wel wat benauwd. Maar opeens was hij klaar. We liepen de kamer weer in en aten een worstenbroodje en toen was het tijd om te gaan. Asmara en ik liepen samen mee, Aron zwaaide ongeïnteresseerd vanaf zijn stoel. Asmara knuffelde en kuste hem in zijn auto en sloeg de deur voor hem dicht.

"Ik wens jullie een heerlijke vakantie!" zei hij gemeend.

"We gaan ons best doen," lachte ik, "en ik ga gewoon een hele week niet aan je denken!"

"Ik wel hoor, Marco!" riep Asmara beledigd en zwaaide nog een keertje.

 

We liepen weer naar binnen. Asmara ging op de bank liggen en staarde dromerige voor zich uit. En ik kroop weer achter mijn computer om aan het werk te gaan.

Ik zuchtte. Ik heb echt superleuk werk maar soms is het gewoon zoveel!

Daar knipperde wat msn berichtjes. Annemarie. Marijke. Anneke.

Of ze me konden helpen?

Nadat ik een rondedansje had gemaakt heb ik ze alledrie wat klusjes gegeven en zo kwam het dat alles toch nog afkwam. Wat een fantastische vriendinnen!

En nu, nu is het alweer 1.00 geweest. En eigenlijk, eigenlijk moeten er nog wat dingen gebeuren. Maar ik heb net bedacht dat dat volgende week ook best kan.

Ik ga op vakantie!

Nee, WIJ gaan op vakantie!

We gaan op VAKANTIE!!

 

Als ik de klep van mijn fietstas open om de boodschappen in te doen, zie ik opeens een papiertje onderin zitten. Snel kijk ik of het belangrijk is, voor er aardbeien op gaan lekken. Ik ontdek een kunstzinnige tekening met verborgen harten en de gedenkwaardige woorden: 'Ik ben flieft op je!'

Mijn hart maakt een sprongetje! Eindelijk! Dat is lang geleden!

 

Mijn gedachten dwalen af naar de eerste keer dat er iemand verliefd op me was. Scott. Toen nog Scotty, zes jaar en hoteldebotel, net als ik overigens. Een paar jaar hadden we stevige verkering en wist ik niet beter of we zouden samen trouwen en veel, heel veel kinderen krijgen! Maar ik was nog maar tien toen ik Scotty's hart brak. Ik viel voor Rutger, want Scott was lief maar Rutger was stoer. We liepen uren hand in hand door het bos. Rutger was alleen zo stoer om dat ook met andere meisjes te doen, en toen was de lol er snel af. Op school was ik erg populair. De meeste jongens in mijn klas vonden me lief en ik kreeg vaak anonieme of niet zo anonieme briefjes, gedichtjes, tekeningen (van een motor, zó romantisch, hihi) of snoepjes. Maar onze klas was hecht en fijn, en ik was toen al redelijk assertief. Ik 'nam' geen verkering met een klasgenoot, wilde geen stress in de veilige groep veroorzaken. De lagere school was een fijne tijd voor mij.

 

Erwin vond ik later leuk. Ik was 14, hij 13 en we hadden beiden nog nooit gezoend. Ik vond dat hij moest beginnen, hij durfde niet, en zo eindigde onze relatie zoenloos. Tegenwoordig werkt hij bij de Belcompany, ontdekte ik vorig jaar. Hij heeft een gezinnetje nu, dus ik vermoed dat hij inmiddels durft te zoenen.

 

Jaap-Jan kwam toen in mijn leven. De beste vriend van mijn neef Joost. Hij was al eerder verliefd op me geweest, maar ik zag hem niet staan, schijnt. Daar heb ik een handje van, geloof ik. Sorry.

 

Op een schoolfeest van Joost was ik ook, en Jaap-Jan vroeg de hele avond of ik met hem wilde dansen. Doodeng vond ik het, en ik bleef 'nee' zeggen. Toen kondigden ze het laatste liedje aan en Jaap-Jan smeekte me letterlijk de dansvloer op te komen. Met het zweet op mijn rug liet ik me leiden en nog herinner ik me hoe het dansen ging. Buiten namen we afscheid. Waar ik doodsbang was voor die dans, stond ik op geen enkele manier stil bij wat er toen kon gebeuren. De afscheidszoen kwam onverwachts, maar was fantastisch! Ik voelde me letterlijk zweven en ben volgens mij naar huis gedanst! De volgende dag kwam ik een vriendinnetje van jazzballet tegen, en ik vertelde haar over mijn kus en hoe ik me voelde. Ze was hartstikke blij voor me, want ook zij had net verkering. Niet veel later bleek ze verkering te hebben met Jaap-Jan. Krak, zei mijn hart. Het hare overigens niet, ze baalde wel even, maar ja, dat hoorde erbij. Ik herinner me nog goed hoe stomverbaasd ik was.  Voor mij hoorde dat er dus níet bij!

 

De zomer nadat ik 15 werd kreeg ik geelzucht en ik mocht niet wandelen, niet fietsen, niks. Tot mijn opluchting was er een grote groep jongens en meiden op de camping beland, die het niet erg vonden mij overal mee op sleeptouw te nemen. Ik mocht achterop bij Pascal, en uit dankbaarheid nam ik 'verkering' met hem. Ik zei er eerlijk bij dat ik eigenlijk niet zo heel erg verliefd was, maar dat maakte hem niet uit. De zomer was nog maar nauwelijks afgelopen en de briefwisseling nog maar net gestart, toen ik wel verliefd werd. Op het eerste gezicht en tot over mijn oren. Pieter, de beste vriend van een jongen uit mijn klas. Het was wederzijds en ik schreef Pascal dat het helaas voorbij was en het me speet. Ik kreeg een brief terug waarin stond dat hij er goed ziek van was, want hij had net op school verteld dat-ie verkering had. Daarop schreef ik terug dat hij van mij op school niets hoefde te vertellen en toen was iedereen tevreden.

 

Pieter is twee jaar lang wel mijn grote liefde geweest. Van mijn 15e tot mijn 17e waren we onafscheidelijk. Toen werd Pieter 18 en ging studeren en volkomen onverwachts moest ik het veld ruimen. Het was niet dat hij niet meer van me hield, zei hij, maar hij wilde zonder belemmeringen student zijn. Dat begrijp ik nu, 21 jaar later, nog altijd niet goed. Want hij was geen flirt, deed niet aan one-night-stands. Maar twee jaar terug belde hij me op, was nieuwsgierig hoe het met me ging. Het was leuk hem weer te zien, hij woont in Huizen nu, maar mijn hart kwam op geen enkele manier in beweging. Ik had verwacht dat ik nog wel ergens een zwak voor hem zou hebben, maar niks, nada. Leuk hem te zien, en that's it. Ik zei ook dat ik geen behoefte voelde onze vriendschap weer nieuw leven in te blazen. Aii, hard he? Maar ik heb een druk en compleet leven waar ik erg van geniet. Er is gewoon geen plek voor hem meer. Ik wil zonder belemmeringen gelukkig zijn, hihi.

 

Pieter was dus wel mijn eerste echte relatie en het afscheid had pijn gedaan. Bij Hans vond ik troost. Hans die ik nu via Marco nog wel eens tegenkom. Hans kwam eigenlijk op het verkeerde moment, want ik had twee armen nodig om mijn pijn een plekje te geven en toen ik dat na een paar maanden had kunnen doen, merkte ik dat ik niet zoveel voor hem voelde. Hij was erg teleurgesteld en gekwetst toen ik het uitmaakte en ik begrijp volkomen waarom. Hoewel hij best happy lijkt nu, voel ik me altijd nog een beetje schuldig als ik hem tegenkom. Ik was achttien toen ik verliefd werd op Bob. Vraag me niet waarom, want erg leuk was hij niet. Je leest het al, hier zit nog oud zeer. Bob was dominant en onzeker, en wilde niets liever dan mij net zo onzeker maken. Daar was hij overigens erg goed in ook. We hebben 2,5 jaar verkering gehad, en toen verhuisde ik naar Nijmegen, en maakte het een week ervoor snel uit. Dat had ik eerder geprobeerd, maar Bob was het daar niet mee eens en dus liet ik me overhalen. Nu kon ik letterlijk weg, en dat deed ik.

 

Eigenlijk recht in de armen van Roy. Roy was lief, aardig, grappig. Roy was stabiel, serieus, en alles behalve dominant. Ik was wel op mijn hoede, ik was bang dat Roy een Hans zou zijn. Dat ik Roy onbewust zou gebruiken om mijn leed te verwerken en dat als ik dat had gedaan de liefde niet zo diep bleek te zitten. Maar ik bleek me zorgen om niets te maken, want binnen enkele weken woonden we samen. Achteraf was Roy toch een klein beetje een Hans, alleen zat er meer leed nu en de liefde wel diep. Roy gaf me zelfvertrouwen, stabiliteit. Roy was een rots in de branding, die me alle ruimte gaf om me te ontwikkelen in mijn eigen tempo, om mijn eigen beslissingen en keuzes te maken. Roy was, en is, fantastisch voor me geweest. Maar toch ging het uiteindelijk niet goed. Na zes jaar was ik enorm veranderd. Had veel meer zelfvertrouwen gekregen, wist beter wat ik wilde, wilde ondernemen, dingen dóen. En ik had tegengas nodig. Maar dat kon Roy me niet geven. Hij had me alles gegeven om te worden wie ik geworden was, een jonge vrouw die midden in het leven stond. En dat leven wilde ik niet langer met Roy delen. Dat was de moeilijkste periode uit mijn leven. Ik heb oceanen vol gehuild om de beslissing die ik zelf nam. Gelukkig heeft Roy het me kunnen vergeven, we zijn nog altijd close.

 

Stapelverliefd werd ik. Op Arno. En Arno was dat al zes lange jaren op mij, maar ik had die gevoelens nooit beantwoord, stond er ook niet voor open. Maar op een dag, we deden boodschappen en hij haalde koekjes uit een schap, sloeg de vonk voor mij over. Volkomen onverwachts, maar ik herkende het gevoel meteen. Ik moest er verschrikkelijk om lachen, want een slechtere timing kon ik niet hebben. Maar ik was verliefd op hem geworden, zomaar. Dat waar hij al die jaren van had gedroomd en waarvan ik hem verzekerd had dat het nooit zou gebeuren, gebeurde opeens tóch.

 

Verliefd. Ik was verliefd. Tot over mijn oren, ondersteboven en achterstevoren.

Het was geen makkelijke tijd, maar wel een hele leuke. We konden niet van elkaar afblijven, wilden steeds samen zijn. Dachten dat we uit wilden gaan, en dan zaten we in een cafeetje en keken we elkaar aan en wisten we, we willen gewoon sámen zijn. Dan scheurden we naar huis, al haalden we dat vaak ook niet eens. We vraten elkaar óp. Nog altijd kan ik verschrikkelijk verliefd op Arno zijn. Niet elke dag en niet zo hysterisch als vroeger, maar wel dat ik vlinders voel, in hem wil kruipen. Vooral op feestjes met andere mensen komt dat gevoel boven drijven. Als ik al die andere, ook leuke, mensen zie, en weet dat Arno de ware is. Ook als ik aan het werk ben en tussen de BN'ers wandel, kan ik daarna echt genieten van samen met Arno zijn. Hij is leuker dan het hele Gooi bij elkaar, echt waar. Bij Marco zijn is heerlijk, met hem praten, lachen en werken is super leuk. Maar niets is leuker dan weer thuiskomen bij mijn eigen mannetje.

 

En dan nu die brief. Een onbekende minnaar. Een creatieve, romantische ziel die verliefd op me is geworden. Ik lig nog in de markt, wat een verrukkelijk gevoel!

Het is heel lang geleden dat iemand me zo'n briefje gaf.

Ik draai de tekening om. 'Vor Asmara' staat er.

 

Zucht. Wat ik zeg: het is heel lang geleden dat iemand me zo'n briefje gaf.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik heb niks met Pasen. Helemaal niks. Ik vond Jezus een leuke vent hoor, begrijp me niet verkeerd. Hij was aardig en vriendelijk, hij schuwde geweld en gaf mensen de kracht om het goede te doen. Keurig. We kunnen wel meer van dat soort mensen gebruiken! En die zijn er in de loop der jaren ook geweest. Zonder Jezus tekort te willen doen, was zijn kunstje nu niet bepaald uniek. Over de hele wereld zijn er veel heiligen geboren uit maagden en na een hoop goeds te hebben gedaan zijn ze na hun sterven toch maar weer opgestaan. Dat heb je met die mensen die graag anderen helpen, ze kunnen gewoon niet stilzitten.

In India had je Krishna, die dezelfde wonderen verrichtte als Jezus, nog voor hij geboren werd. In Griekenland vinden we o.a. Apollo en in Egypte doen we het met Osiris. En zo zijn er nog talloze personages die door de mensheid als Goddelijk ontvangen en vereerd werden. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er niets op tegen. Zolang we niet in de naam van God de ander de hersens inslaan vind ik een geloof hebben prima.

 

Afgelopen week kregen we twee extra vrije dagen. Goede Vrijdag hoefden de kids niet naar school. Die vrijdag doet zijn naam eer aan, goede zaak vonden wij dat hier. Hopelijk doen niet alle vrijdagen zo consequent waar ze voor staan, want deze vrijdag is het vrijdag de 13e...

Ook maandag, 2e Paasdag, mochten we blijven luieren. Je hoorde me opnieuw niet klagen, lekker weertje en op de Kemphaan werd weer van alles georganiseerd waardoor we een heerlijk dagje hebben gehad. Maar eigenlijk, eigenlijk heeft Pasen natuurlijk een betekenis. Eentje die verder gaat dan eieren zoeken en van de zon genieten. We herdenken ('vieren' is niet op zijn plaats) de lijdensweg van Jezus.

 

 

 

 

 

 

 

 

Aron vroeg het me deze week nog. Wat was dat ook alweer met Pasen. Ik dacht na. Op Witte Donderdag denken we aan het laatste Avondmaal, het afscheidsetentje dus zeg maar.  Goede Vrijdag stierf Jezus, achteraf misschien dus niet zo'n hele Goede Vrijdag, maar hij deed het voor ons, de mensheid, dus het was Goed Bedoeld, moeten we maar denken. Zondag hield Jezus het dood zijn weer voor gezien. Hij stond waarlijk op. Ik zou me ook doodvervelen, denk ik, dus ik begrijp hem wel. Maandag, tweede Paasdag, krijgen we er gratis bij. Religieus gezien heeft het geen enkele betekenis. Ik probeerde het uit te leggen, maar voor een kind is het erg moeilijk te begrijpen dat een vader, vooral een God die dus almachtig is, zijn kind kan opofferen. Uit liefde nog wel. Ik verzekerde hem snel dat we niet genoeg van hem houden om hem te doden.

 

Maar hoe zat het dan met de Paashaas? Daar moest ik even voor surfen. Ik wist alleen dat het uit Duitsland is overgewaaid, dat de eieren voor de lente staan, nieuw leven dus, en dat het snelle voorplanten van de konijn-en haasachtigen hier iets mee te maken had. Maar dat zei ik wel zo vrolijk, ik kon nergens op het Internet een waterdichte verklaring, een passend bewijs voor deze stelling vinden.

Aron stond naast me, het duurde allemaal te lang. Toen wist hij zelf wel waarom het ging zoals het ging. 'Mensen vinden al die zielige verhalen over doodgaan niet leuk. Een Paashaas die eieren verstopt is leuk. Daar houden de mensen meer van.'

 

Ik vind het een waterdichte verklaring.

Ik zal Wikipedia even op de hoogte brengen.

 

 

 

Sinds enkele maanden heb ik een nieuwe telefoon, dit tot grote vreugde van sommigen. Met de oude was niks mis, nou ja, hij was wat belachelijk groot voor een telefoon en nam wat erg veel plek in mijn beha in. Maar ik had hem al twee jaar en aangezien mijn abonnement dus ook alweer bijna zijn verjaardag vierde mocht ik een nieuw toestelletje uitzoeken. Het werd de V1605 van Vodafone. Bij T-Mobile heet hetzelfde apparaatje opeens Vario2 en zo zijn er meer varianten te verzinnen voor dit toestel, maar dat verandert helemaal niets aan het feit dat ik het een heerlijk toestel vind. Lekker groot scherm waar mijn fotootjes en filmpjes goed op te zien zijn, sms-en, mms-en, mailen en surfen doet hij zonder problemen, en ook zit er gewoon Word en Excel op, en inmiddels MSN zelfs...

 

Voor een telefoon is hij misschien nog steeds wat aan de grote kant, maar voor een computer is hij toch wel weer erg klein. Mijn beha's zijn echter ook wat aan de grote kant, dus onze relatie is goed te noemen. Er zit een cool pennetje bij wat ik van hem niet mag gebruiken maar waar ik lak aan heb, zodat ik ook nog eens heel interessant met het pennetje op de touchscreen kan tikken. Staat erg hip. Zelfs als je niet weet wat je aan het doen bent. Natuurlijk hebben mijn contacten een fotootje bij hun naam, wat vriendelijk oplicht als ze de moeite nemen me te bellen en ook krijgt iedereen een gepaste ringtone. Als Arno belt hoor je bijvoorbeeld de Bolero... Je merkt het al, ik doe net of ik weet hoe het toestel werkt.

 

Van de week was ik in de Vomar, de supermarkt die dichtbij ons huis ligt en waar we onze dagelijkse boodschapjes doen. Ik kom er niet meer zo vaak als een paar maanden terug, want met het steeds een beetje beter worden van mijn echtgenoot is de taak van de boodschappen tactisch zijn kant op gerold. Maar van de week was ik er weer even. Ik hou niet van boodschappen doen, maar des te meer van eten dus ik kieperde allerlei dingen in mijn karretje die Arno niet snel mee zou nemen maar waar mijn speekselklieren op reageerden. Eindelijk stond ik bij de kassa, en legde alles op de band.

 

Toen ging mijn telefoon. Ik viste hem uit mijn beha en zei mijn naam op mijn allervriendelijkst. Want ik had al snel gezien dat het fotootje van Marco me op zijn liefst toelachte. Marco had over een half uurtje een interview en wilde wat korte info over zichzelf weten. Ik moet daar altijd erg om lachen, maar met zoveel info, cijfers, prijzen en statistieken is het ook niet meer bij te houden. Maar ja, als ik 100% zeker wilde zijn van mijn antwoord, moest ik toch echt even aan de pc. Ik vertelde dat ik aan de kassa stond, maar over vijf minuutjes thuis zou zijn en zodra ik de benodigde info had hem terug zou bellen. Dat was prima dus ik hing op. De cassière keek me aan. "Mag ik je iets vragen? Was dat nou Marco Borsato?"

*schrik* Ik herhaalde in gedachten het hele gesprek in sneltreinvaart. Ik had geen namen genoemd als Marco of Leontine, (wel 'schatje', ook zeer herkenbaar natuurlijk), ik had geen woonplaats genoemd, geen titel van een liedje, ik had geen radio of Tv station ter sprake gebracht, niets van dat al. En dat maakte dat ik me hoogst ongemakkelijk voelde. Zou je als derde het gesprek kunnen horen met mijn leuke, mooie, schattige en fijne nieuwe telefoon? Ik dacht aan al die gesprekken met verschillende personen die ik gevoerd had in de veronderstelling dat niemand ze kon verstaan! Dacht ook aan de mensen die vlakbij me waren toen en wat die ervan verstaan konden hebben. En aan de plekken waar ik me nu dus niet meer kon vertonen.

 

Maar ik deed uiteraard bijzonder luchtig. Als een volleerd, ervaren en driemaal Oscar-genomineerde actrice wierp ik mijn boodschappen ongecontroleerd in de kar. Ik zou niets van mijn onrust laten merken, gewoon doorgaan zoals altijd. Ik haalde diep adem en vroeg toen, bijna in paniek: "Jemig, hoe wéét je dat? Kon je het horen? Herkende je zijn stem? Zei ik iets over awards? Vertel het me, hoe weet je nou dat het Marco Borsato was, ik begrijp het gewoon niet, leg het me uit!"

Ze keek me verschrikt aan. Schraapte haar keel. Kleurde langzaam rood. En zei toen verlegen: "Ik bedoelde die ringtone... Was dat niet 'De Waarheid?"

 

Vijf jaar geleden is het, dat mijn moeder overleed. Vijf jaar is een lustrum, de viering van een vijfjarig bestaan. Nou is het afscheid van je moeder niet bepaald een feestje, maar nu vijf jaar later, kan ik oprecht zeggen dat de ergste scherpe randjes eraf zijn en ik er vrede mee heb. Doodeng om te zeggen, want het maakt me een vreselijke dochter, maar het is de waarheid. Mijn moeder en ik hebben veel gebotst, maar de laatste jaren samen waren ronduit goed te noemen. Weinig stress, weinig ruzie, veel wederzijds begrip en acceptatie.

 

Die laatste jaren koester ik. Ik kan wel wensen dat het er geen drie waren maar dertig, maar ik heb liever deze drie jaren in harmonie gehad, dan nog dertig jaar zonder.

 

En met het verlies van mijn moeder, kreeg ik mijn vader terug. De relatie met mijn vader was altijd al goed te noemen, maar de afgelopen vijf jaar is deze alleen maar mooier, dieper, warmer geworden. Er is niets wat ik niet met hem kan bespreken en hij hoort gewoon bij mijn gezin. Mocht het nodig zijn, dan is er niet alleen in mijn hart maar ook in mijn huis een plekje voor hem om oud te worden. Ik heb hem gewoon graag bij me. Vandaag is het dus vijf jaar geleden en ik neem papa dan ook mee uit eten vanavond. Toch voel ik me niet naar of verdrietig.

 

Vandaag is een dag als alle andere dagen. Ze is nog steeds overleden en ze zit nog steeds in mijn hart. Vorig jaar vond ik het een nare dag en misschien dat ik er volgend jaar weer zo over denk. Maar dit jaar niet. Dit jaar stond ik op, constateerde dat het regende en moest er een beetje om lachen. Natuurlijk, bij verdriet en rouw doet een regenbui met grijze wolken het altijd goed. Maar in mijn hart scheen de zon.

 

 

Gisteren ben ik bij mijn oma op bezoek gegaan. De moeder van mijn vader wordt deze zomer 94 en is nog een pittig dametje. Tot vorige week althans, toen ze met diverse klachten in het ziekenhuis terecht kwam en een slecht functionerende hartklep bleek te hebben.

 

Opereren op haar leeftijd, en zeker aan het het hart, is een riskante onderneming dus daar wilde oma niet aan beginnen. Pillen nemen was prima, maar na een paar dagen ziekenhuis was ze het allemaal al zat en wilde ze gewoon naar huis.

 

Daar zat ze, op een stoel in het zonnetje met een breiwerkje (geitenwollen sokken...) en een puzzelboekje. Pet op haar bruingrijze krullen met 'Ik zie ze vliegen' erop. Ik werd zo ontzettend blij van die aanblik. Ze vertelde dat ze toen ze zo ziek in het ziekenhuis terecht kwam, zich zó beroerd voelde dat ze dacht dat dood gaan nog niet zo'n gek idee was. Maar toen de medicijnen aansloegen en ze een beetje opknapte besloot ze er nog een paar jaar aan te plakken. Ik grapte dat ze dan wel haar klep moest houden en we lachten daar hartelijk om. We hebben drie uur in haar tuintje gezeten, wat een paradijs op aarde is, want ze woont met Oom Leo en Marjan middenin het Schoorlse Bos.

 

En toen ben ik met papa en zijn vriendin Lieke uit eten gegaan. Het was aan de ene kant een beetje gek, want ik wist dat ik de dag erna weer met papa zou gaan eten, maar dan vanwege het lustrum van mama. En nu zat ik daar met zijn vriendin.  Een lief mens en ik kan erg om haar lachen.  Ze zat papa een beetje te betuttelen (je kunt beter die groente eten dan die patat hoor/zou je dat nou wel doen, een sorbet/afstoffen moet je met een nátte doek doen) maar ik kon ook daar om lachen. Ze heeft zelf ook haar gekkigheidjes en die kwamen ook uitgebreid aan bod. Papa heeft veel van mama gehouden, en wat hij voor Lieke voelt zal heel anders zijn, maar hij bloeit helemaal op en dat maakt me intens gelukkig.

 

Het blijft natuurlijk wel een 'oude man', hahaha, want ik moest zijn horloge een uur verder zetten, de klok van zijn mobieltje aanpassen, hij had zeven ongelezen sms-berichten staan, de boxen van zijn stereo deden het niet meer nadat hij de stereo had verplaatst en hij kreeg de cd-rom van Norton niet geinstalleerd. Ik heb me dus goed nuttig gemaakt want wonder boven wonder, het was me allemaal gelukt!

 

Mama, mocht je dit lezen, trek het je niet aan dat ik vandaag niet overstuur, depressief of verdrietig ben. Als jouw doelen wat betreft je kinderen overeenkomen met die van mij, dan ben je in je opzet

geslaagd:

 

 

Ik zucht. Ik heb er van alles aan gedaan, maar ik kom er niet uit. Ik ben mijn telefoon gewoon weer kwijt. Voor de derde keer vandaag pak ik mijn vaste telefoon om mezelf op mijn mobiel te bellen. Het is treurig. Ik heb in de keuken gekeken, ik heb mijn bureau geïnspecteerd en mijn linkerborst betast. Ook op het veilige plekje in mijn beha zit hij niet. Ik heb op tafel gekeken en in mijn jaszak gevoeld. Maar het is duidelijk. Hij is wederom kwijt. Om je rot te schamen.

 

Ik toets mijn eigen nummer in, hoor het wachtmuziekje en ik spits mijn oren. Heel in de verte hoor ik zachtjes Madonna zingen. Ik sprint de trap op met twee treden tegelijk, het klinkt zo ver, ik heb hem vast weer in de badkamer laten liggen. Maar boven aangekomen hoor ik niets meer en enkele seconden later hoor ik mijn eigen stem in de vaste lijn vertellen dat als ik na de pieptoon iets inspreek ik vast wel terug zal bellen. Yeah right, ik heb geen eens een mobiel om dat te doen.

 

Ik bel mezelf opnieuw. Er zit vast een re-dial knop op, maar geen idee welke dat is. Gelukkig ken ik mijn nulzes uit mijn hoofd en in rap tempo toets ik de cijfers in. Niets. Ik sta nog steeds boven en houd mijn adem in, maar ik hoor niets. Ik ren naar beneden en hoe dichter ik bij de begane grond kom, hoe meer ik van Madonna denk te horen. Met een grote zwaai open ik de deur van het toilet. Het is niet de eerste keer dat ik daar mijn telefoon terug vind. Maar niks. Geen Madonna. Ondertussen is de voicemail weer aangesprongen en nu ben ik gewoon echt geïrriteerd. Ik toets opnieuw de cijfers in en sta als een jachtluipaard in de houding om aan te vallen.

 

Waar is mijn prooi, waar is mijn slachtoffer? Ergens hoor ik het weer. 'I don't wanna hear, I don't wanna know, please don't say you're sorry...' zingt Madonna vol overtuiging. Ik loop de kamer weer in en probeer het geluid te lokaliseren. De keuken, het komt uit de keuken maar het klinkt zo ver. Ik trek de koelkast open. Als ie daar zou liggen val ik echt achterover want dat kán gewoon niet. Dat kan niet omdat ik daar al twee keer gekeken heb en ik ben dan misschien slordig en stom, maar niet blind, toch... Mijn voicemail is voor de derde keer aangesprongen maar ik bekijk nu de koelkast schapje voor schapje. Behalve dat ik zie dat ik de uiterste houdbaarheidsdata van sommige producten misschien eens moet bekijken, zie ik niets vreemds. Geen telefoon, geen Madonna.

 

Ik zucht. Ik heb mezelf drie keer gebeld en nog steeds geen telefoon. Ik bekijk het aanrecht nog een keertje goed. Ik zie een tosti-ijzer. Een blender. Een pot pindakaas. Afwasborstel en zeep. Keukendoekje. Waterkoker. Senseo. Pot met pollepels. Kookboekhouder. Messenblok. Dingetje om een gebruikt mes op te leggen. In de hoek staat nog een pot gel en ligt een Marco Borsato pen. Een elastiekje en een watervaste stift. Geen telefoon.

Nog één keer dan. Nul-zes-één-één-drie... mijn telefoon begint te zingen. 'I've heard it all before and I can take care of myself...' Yeah right.

Ik hoor het nu duidelijker dan ik het tot nu toe heb gehoord maar nog steeds een beetje dof. Ik open de keukenkastjes en bij het derde kastje zie ik mijn telefoon. Keurig op de plek waar de pindakaas hoort te staan.

 

Ik voel niet eens blijdschap of opluchting dat ik hem weer heb. Ik erger me dood aan mezelf en mijn chaotische manier van doen. Ik ben altijd alles kwijt en verspil veel te veel tijd aan zoeken.

Dit was de laatste keer dat ik Madonna liet zingen omdat ik mijn telefoon kwijt ben! Het is gewoon belachelijk. Die arme meid moet elke keer haar stembanden aan het werk zetten en dan die tekst 'I'm sorry...' Tuurlijk! Maar het is afgelopen. Ik ga maatregelen nemen. No way dat ik mijn telefoon weer kwijt raak en me opnieuw moet laten irriteren. Als je iets echt wil, dan lukt het ook!

 

De eerste stap is gezet. Als ik nu mezelf bel, hoor je Aerosmith met 'Crazy'.

Zo. Actie. Dat noem ik nou drastisch handelen!

 

 

Geen klavertje vier. Geen konijnenpootje en ook geen pot met goud aan het eind van de regenboog. En voor velen van jullie is dit vast vanzelfsprekend, maar ik ben er tóch blij mee.

 

Hoe vaak het me wel niet is gebeurd dat ik lekker zit te tikken aan een logje, plaatjes toevoegen, randjes geven, mouse-over tekstjes invoeren en dan komt er opeens een mailtje binnen. Marijke heeft een update. Wehkamp een aanbieding. Zylom een nieuw spel. Het kan allemaal. "Leuk!" denk ik nietsvermoedend en klik op de bijbehorende link. En nadat ik Marijke haar update heb gelezen, een nieuw rokje heb besteld of het nieuwe spel heb gespeeld, wil ik verder gaan met mijn update en... foetsie! Aaarghh!!

De link waar ik op klikte opende zich in het venster waar ik aan het werk was.

NEE!

 

Uren werk, of soms maar een kwartiertje maar dat voelt ook als uren, naar de knoppen en mijn humeur zoeft er achteraan. Niet leuk!

 

En nu, jawel dames en heren, nu heb ik de oplossing!

Zo eenvoudig, zo simpel en zo verfrissend!

 

Ga naar EXTRA -> INTERNETOPTIES -> GEAVANCEERD -> en vink UIT onder SURFEN:

 

Nooit meer Marijke haar logje over mijn bloed, zweet en tranen. Nooit meer Wehkamp over mijn leuke fotootjes. En nooit meer Zylom over de hoogtepunten van mijn dag. Eerlijk is eerlijk, ik zal wel weer wat anders ontdekken om mijn logjes toch nog spoorloos te laten verdwijnen, maar wat een heerlijkheid dat ik deze optie heb gevonden! Halleluja! Driewerf Halleluja!